Lees het artikel hier: pdf_destiltedoorbroken
Tot mijn grote verbazing werd ik afgelopen november gecontact door een journaliste die o.a. schrijft voor de Linda, een tijdschrift dat ik niet kende maar ik heb meteen een exemplaar uit Nederland laten komen. Zij wilde me graag intervieuwen voor een artikel. Nou ik moest er stevig over nadenken, was ik eraan toe om mijn verhaal gedrukt te zien. Hoe meer ik erover nadacht hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat dat juist de manier was om veel mensen te bereiken op een serieuse manier.

Het intervieuw vond telefonisch plaats, hele open vragen op een aardige en belangstellende manier, heel natuurlijk ging het. Een paar weken later kreeg ik de eerste versie van het artikel toegestuurd. Slik, daar stond het dan, mijn verhaal zoals een ander dat interpreteerde, Oef. Maar ze had zooo goed geluisterd ik was er echt verbaasd over.

In februari kreeg ik ineens berichtjes van mensen die me kennen en een artikel in de Linda tegenkwamen, jaja het begon serieus te worden.

Volg mij

Meteen weer een paar Linda’s laten overkomen. Daar stond het dan, drie pagina’s met best wel een heftig verhaal, mijn verhaal. Sindsdien exploderen de statistieken op mijn website en krijg ik veel reacties van mensen. Aardige reacties, bemoedigende reacties, zet ‘m op reacties. Hartverwarmend. Er is een heel gewicht van mijn schouders en het gaat alsmaar beter met me. Blijkbaar heb ik dit echt nodig gehad om verder te kunnen. Bedankt aan iedereen.. Alle reacties zijn nog steeds welkom. Klik hier voor het artikel: pdf_destiltedoorbroken

Ik heb eindelijk weer eens tijd om me met m’n blog bezig te houden. Ik had het nog niet eerder verteld maar in de LINDA van februari was een interview verschenen met mijn verhaal. Wat een goed heeft me dat gedaan zeg. Nou sindsdien exploseren de statistieken van deze blog helemaal.  Wat een geweldig gevoel, het doel was immer om de stilte te doorbreken.
Ik wil iedereen bedanken voor de reacties op mijn blog. Het betekent veel voor me.

Volg mij op twitter

Min of meer was ik er op voorbereid maar blijkbaar toch niet helemaal:-) Ik heb weleens geprobeerd me voor te stellen wat er zou gebeuren als mijn moeder mijn blog zou lezen, hoe ze zou reageren en ik…. Nou niet zoals ik gedacht had dus.

Ik heb alweer een hele tijd niets geschreven op mijn blog omdat ik hiermee in de knoei zat, nu weet ik dat mijn moeder het leest en daar moest ik overheen stappen. Ik heb besloten dat ik doorga met vertellen van MIJN waarheid.

Dus ik kreeg een e-mail van mijn moeder, die geschokt is, veel vragen heeft en bewijzen zoekt. Zo gaat ze onder andere vragen of het medisch dossier van mijn vader openbaar gemaakt mag worden. Bij levert dat een sprankje hoop op, ze ontkent niet meteen alles. Die hoop wordt al snel de bodem in geslagen. Hoe meer vragen ze stelt hoe minder antwoorden ik heb. Ze stelt veel vragen over hoe bepaalde mensen vroeger gereageerd hebben en waarom. Daar heb ik geen antwoorden op. En die psychologe dan die je zag toen je 8 was waarom heeft die niets in de gaten gehad? Tsja, dat weet ik ook niet. Al snel wordt in de uitwisseling duidelijk dat ze weliswaar op zoek is naar bewijs maar dat voor haar geen bewijs ook betekent dat er niets gebeurd is. Ze is bereid om overal te zoeken behalve bij zichzelf. Op mijn vraag of ze dan nooit iets in de gaten heeft gehad, krijg ik geen antwoord. Zal ook wel heel confronterend zijn. De mailtjes worden korter en korter en gaan alleen nog maar over bewijs. Bewijs kan ik niet leveren en anderen ook niet, dus besluit ze uiteindelijk dat het niet waar kan zijn wat ik allemaal vertel en ze wil mijn vader niet verloochenen. Daarmee eindigt mijn hoop op erkenning van mijn moeder. Mijn hoop dat we misschien een contact konden opbouwen.

Rouw, opnieuw. Het gevoel dat het contact dit keer definitief verbroken is. Toch heb ik er ook vrede over. Ik heb het geprobeerd, ik heb geprobeerd zoveel begrip voor haar op te brengen als me maar mogelijk was. Ik begrijp dat ze met al die vragen zit. Maar ik begrijp niet hoe ze haar dochter in de kou kan laten staan.

dat is hoe ik me voel op het moment. Toen ik deze blog begon was het leven vol positieve ontwikkelingen en wilde ik daarover schrijven. Nu op dit moment zit ik in een zware depressie en weet weer niet hoe daaruit te komen. Niets lijkt nog zin te hebben. Qua therapie heb ik het gevoel bij af te zijn en waar vecht ik eigenlijk nog voor. Is er eigenlijk wel een ‘normaal’ leven voor mij weggelegd? Het liefst zou ik in een putje verdwijnen….

Ik ben net thuis van mijn tweewekelijkse EMDR-sessie, het was een beetje een chaotische sessie omdat we een aan aantal trauma’s al begonnen zijn maar die nog niet hebben ‘afgemaakt’ maar omdat dingen toch met elkaar verbonden zijn kun je ze ook niet echt apart behandelen. En ik zit heel erg met mijn depressie van nu die me belemmert vooruit te gaan en te ‘leven’, uit ervaring weet wel dat er altijd iets min of meer concreets schuilgaat achter mijn depressies. Het gekke was dat ik me op de terugweg ineens realiseerde wat er gebeurt, nu we in EMDR vooral met mijn moeder bezig zijn ben ik eigenlijk de incest weer aan het verdringen in een hokje om er maar niet aan te hoeven denken. En op het moment dat ik me dat realiseerde voelde ik dat ik weer wat meer energie kreeg. Heb net in huis een klein beetje opgeruimd, die afwas van anderhalve maand weggewerkt. Als ik m’n nest ga schoonmaken is dat altijd een goed teken. Kortom, ik heb nu wel die blog gemaakt maar praat er te weinig over en dat ‘zuigt’ me leeg. Nu ik me dat realiseer kan ik er misschien weer mee verder…

Ja ik heb een zus, ze is bijna 4 jaar jonger dan ik en al die jaren heb ik ook haar niet gezien of gesproken. Sinds ongeveer een jaar hebben we weer contact zo af en toe via e-mail. Heel voorzichtig. Maar alle ‘drama’ is aan haar voorbij gegaan en ze heeft geen enkel idee wat ik doorleef. Ik zag ook niet echt de mogelijkheid om het met haar erover te hebben, immers tot voor kort woonde ze nog bij mijn ouders en ik wilde niet dat ze het gevoel had te moeten kiezen tussen mij en mijn ouders. Dingen zijn nu veranderd, ze woont op zichzelf, heeft een lieve vriend en onze vader leeft niet meer. Bovendien werd uit onze uitwisselingen steeds duidelijker dat mijn kleine zusje niet meer zo klein is. Ze is een volwassen vrouw geworden.

Gister heb ik de stoute schoenen aangetrokken en haar verteld over mijn website en gevraagd of ze het wilde lezen. Tot mijn grote verrassing wilde ze dat heel graag omdat zoals ze zegt ze geen idee heeft wat er in mijn hoofd omgaat.
Natuurlijk is ze behoorlijk geschrokken, ze kan zich nog maar moeilijk voorstellen dat onze vader dit allemaal gedaan heeft. Dat was ook mijn reactie toen ik erachter kwam dus dat kan ik me heel goed voorstellen.
In haar laatste reactie schrijft ze dat ze heel veel dingen wel kan plaatsen gezien hoe ik vroeger op dingen reageerde en hoe ik in m’n vel zat. En ook dat ze de indruk heeft dat ik dingen behoorijk helder heb in m’n hoofd. Ze stelt dezelfde vraag als ik: heeft ma het geweten of ontkent ze het gewoon.

Dat wilde ik even kwijt, ik vind het een klein wonder dat mijn zus accepteert dat het beeld dat ze heeft van haar vader zo overhoop wordt gehaald en dat ze het toch kan opbrengen om te vragen hoe het nu met mij gaat…..

Nu ik me realiseer dat ik nog rondloop met een hoop herinneringen die ik niet hardop durf te vertellen, realiseer ik me dat voor een groot deel daar mijn depressie vandaan komt. Het is toch zonde dat ik een therapeute heb die ik mijn leven toevertrouw en dat ik zelfs voor haar deze herinneringen verborgen houd…
Bij mij gaan dit soort beslissingen altijd heel snel, op het moment dat ik me zoiets realiseer, besluit ik er iets aan te gaan doen. Zo gezegd zo gedaan zeg maar:-)
De afgelopen twee weken ben ik dus bezig geweest met alles maar dan ook het hele ‘geheim’ te vertellen aan mijn psychologe. Wat lucht dat op zeg. Niet meer alleen zijn met dat geheim. Niet meer hoeven nadenken wat ik wel en niet vertel. Natuurlijk het was lastig om alles in detail te vertellen, de woorden te vinden (in het frans).
Ze reageerde precies zoals ik dat graag wilde, me de tijd gevende om de woorden te vinden, m’n gedachten op een rijtje te zetten. Aanmoedigend wanneer dat nodig was. En nee, ze rende niet gillend weg….

Een hoop tranen maar ook iets wat heel duidelijk werd:  mijn schuldgevoel, daar was ik me niet van bewust. Ja soms was ik ‘blij’ met de aandacht die ik kreeg, betekent dat dat ik hem heb aangemoedigd?
De reactie van mijn psychologe: zelfs als het zo zou zijn dat je in je blootje voor hem ging staan, hij is de volwassene en in een opvoeding is het aan de volwassene om grenzen aan te geven en te respecteren. Wauw zo had ik het nog nooit gezien.